Obecny rok jest dla naszej archidiecezji Kinszasa rokiem nowej nadziei po nominacji przez Ojca Świętego Benedykta XVI nowego arcybiskupa Wawrzyńca Monsegwo po śmierci kard. Fryderyka 06.01.07. Przez rok osierocona archidiecezja była zarządzana przez administratora apostolskiego. Nowa nominacja napełniła Kościół w Kinszasa nowym entuzjazmem, ponieważ Arcybiskup Wawrzyniec odegrał wybitną rolę w bardzo trudnych momentach Kościoła w Rep. Dem. Konga. Za czasów dyktatury, kiedy lud domagał się wolności słowa i wyborów demokratycznych, Acyb. Wawrzyniec przewodniczył konferencji narodowej, gdzie podstawowe prawa ludu stały się realne. Zamiast jedynej partii, która królowała w tym czasie pozwolono na wiele partii o różnych tendencjach. Ta konferencja miedzy innymi przyczyniła się do obalenia po 30 latach dyktatury Mobutu, byłego prezydenta. Intronizacja na stolicę arcybiskupia w Katedrze odbyła się 02.02.08 w gronie duchowieństwa i sióstr z okazji dnia osób konsekrowanych, natomiast dla ludu Bożego spotkanie z nowym arcybiskupem odbyło się na miejscowym stadionie sportowym, który nosi imię męczenników za wolność. Wypełniony po brzegi stadion witał nowego Pasterza. W czasie homilii przedstawił on program odnowy ludu Bożego i Kościoła lokalnego. Sam skomponował pieśń na tę okazję, która stała się hymnem wspólnoty wiernych.? Kinszasa powstań i świeć blaskiem Chrystusa?.....wezwanie bardzo głębokie w momencie, kiedy w świątyniach zostały zapalone świece paschalne w Wielką Sobotę. Obecnie Arcybiskup prowadzi rozmowy z rożnymi grupami z archidiecezji, aby lepiej poznać realia chrześcijaństwa w Kinszasa. Miał również spotkanie z proboszczami wszystkich parafii w celu zapoznania się z problemami pastoralnymi w tej bardzo dużej archidiecezji liczącej ponad 9 mln. Mieszkańców i 200 parafii nie licząc kościołów, które pełnią rolę kaplic pomocniczych. Osobiście byłem zdziwiony, gdy zobaczyłem tylko paru proboszczów misjonarzy. Z tego wynika, jak bardzo szybko Kościół lokalny jest ewangelizowany przez swoich synów. W nawiasie wspomnę, że w 1980 roku obchodziliśmy 100 rocznicę ewangelizacji w Kinszasa i było tylko 3 kapłanów z Kościoła lokalnego. Dzisiaj sytuacja jest o wiele inna. W naszym dekanacie jestem jedynym proboszczem białego koloru. Jedynie poza stolicą sytuacja jest odmienna, gdzie ludność jest pozbawiona głosicieli Ewangelii, cierpi wielki głód Boga i ciągle czeka na nowych i odważnych synów Kościoła.
W przygotowaniach do Świąt Wielkanocnych zauważyliśmy duże ożywienie wśród parafian. Ceremonie Wielkiego Tygodnia nie mieściły ludzi w świątyni, cały teren parafii był zajęty przez wiernych. Mszy Wieczerzy Pańskiej wraz z umyciem nóg przewodniczyłem w obecności O. Prowincjala Kamila oraz O. Franck, który jest wikariuszem. Ceremonii Męki Pańskiej przewodniczył O. Prowincjał, a liturgię Wielkiej Soboty po raz pierwszy w życiu kapłańskim poprowadził wikariusz O. Franck. Podobnie Niedziela Wielkanocna zgromadziła wielkie tłumy, które bardzo radośnie i głośno manifestowały swoją radość poprzez tradycyjne okrzyki, tańce czy klaskania. Proszę wszystkich, którzy będą czytać te słowa o modlitwę w intencji naszego młodego Kościoła, by wiara zaszczepiona w sercach wiernych nie była tylko zewnętrznym rytem, lecz głoszeniem Chrystusa Zmartwychwstałego poprzez codzienne chrześcijańskie życie. Serdecznie pozdrawiam.